Soms baal ik gewoon als een schilderij af is. Dat had ik met deze opdracht. De opdrachtgeefster wilde een aquarel laten maken van haar kleinkind als huwelijkscadeau voor haar zoon en schoondochter. Ik kreeg al een meteen een foto toegestuurd van een lief blij blond meisje rennend op het strand. 

Na het uitwisselen van informatie kreeg ik nog drie foto’s toegestuurd waarbij geschreven stond dat ik zelf mocht kiezen welke foto zich het beste zou lenen voor een aquarel en dan was het voor henzelf ook een verrassing welke ik uit zou werken. Dit was echt één van de weinige keren dat ik zelf een keuze mocht maken! Maar dat was zeker niet moeilijk want bij één foto was het voor mij meteen duidelijk dat het die zou worden; buikje vooruit, van de zijkant gezien, twee staartjes, compleet met lekker duidelijke zon (contrast! Yuh!) van links. Een zomers en dromerig beeld wat ik dan nu nog op papier moest zien te krijgen. 

De potlood tekening stond er vrij snel op. Ik plaatste haar net een beetje uit het midden op het papier (anders werd het te stijf en nu kreeg ze ‘lucht’ links waar ze met haar gezicht naar toe staat). Tijdens het tekenen krijg ik meteen meer gevoel met het onderwerp en ‘voel’ ik ook meteen waar de soft- en hard edges moeten komen. Dus daar waar een lijn blurred (soft) of een duidelijke lijn (hard) zichtbaar is. Deze laatste trekken altijd de aandacht, dus ik moet altijd van te voren goed bedenken waar ik ze plaats. En zeker met dit dromerige beeld kun je niet teveel met hard edges gaan strooien. Ik koos om ze alleen te plaatsen bij haar gezicht (haren, wangen) en bij haar schoentjes/schaduw. Zo leid ik het oog van de kijker van hoofd (aandachtspunt) naar beneden over het papier. 

Met bijna elke schilderij maak ik eerst kleine proefjes. Kleine schetsjes (waarbij ik niet let of het exact lijkt) en probeersels van verschillende kleuren en mengingen. Ik merkte al snel dat het ultramarine blue (wat ik meestal gebruik voor schaduw partijen) veel te hard en donker werd voor het zachte beeld wat ik voor ogen had. Ik stapte over op maganese blue, een helder en zelfs fel licht blauw (als je het zo rechtstreeks uit de tube knijpt). Maar gecombineerd met alazirin crimson (rood) en yellow ochre kreeg ik toch dat zomerse sfeertje te pakken.

Waar ik nog het langst op zat te frutten was de warme kleur die ik op haar armen en benen wilde terug zien. Ik werk bijna altijd in lagen en ik merkte dat met de twee lagen die normaal voldoende zijn, ik er nog niet kwam. Het bleef te licht/geel. Na veel gemopper en steeds opnieuw proberen kwam ik er achter dat ik na mijn ‘gewone’ laag van geel en rood (laten op drogen) nog een keer diezelfde geel en rood moest aan brengen maar dan met meer rood.

Tijdens het aanbrengen van deze laag ‘trek’ ik de blauwe verf die ik eerst aanbreng, naar beneden waardoor de verf mengt op het papier en je geen vieze afwaswater kleur krijgt (wat je zou krijgen als je deze allemaal eerst zou mengen op je pallet). Hierboven zie je het testje wat ik deed, maar dan met nog ultramarine. En hieronder (na veel gemopper) met maganese blue (schets recht) en helemaal rechts alle mengingen met ook verschillende soorten rood.

Ook een persoonlijk schilderij in opdracht laten maken? Neem dan hieronder contact met me op!